Dirty Pages :: Racing Team Weblog: Nederlands Kampioenschap Zoetermeer

Nederlands Kampioenschap Zoetermeer

22-07-2010 21:53

De week voorafgaande aan het NK hadden we met het hele team het rondje goed verkend. Dit was de wedstrijd waar we allemaal wilden presteren en naar toe gewerkt hadden. Allemaal hadden we een eigen doel voor ogen: UCI punten, top-5 plaats, de prestatie van vorig jaar verbeteren..

Kiona:
Dat ik, door mijn onderbreking en pech in april en mei dit jaar, nooit meer op tijd in vorm zou geraken voor het NK in Zoetermeer was bij voorbaat al vrij duidelijk. Begin dit jaar had ik als NK doel een minimale evenaring van mijn prestatie in 2009, dus top 10, in het steeds sterker wordende damesveld. Gezien mijn voorbereiding en gebrek aan wedstrijdritme wist ik wel dat dit onmogelijk zou zijn en stelde ik mijn doelen bij, ik wilde toch wel in de top15 eindigen en de wedstrijd eens uitrijden zonder pech...

De race begon goed! Hoewel... Mijn start was eigenlijk helemaal niet goed. Ik hou helemaal niet van starten op asfalt, en ik liet me aan alle kanten wegdrukken. Ergens in de achterhoede, waar wat meer ruimte was, vond ik mijn versnelling en op het gras reed ik in Mirre's wiel zo ver mogelijk mee naar voren. Toen het weer smaller werd, moest ik afhaken en pakte ik mijn eigen tempo. De eerste 2 rondjes voelden lekker!

Vol goede moed ging ik de 3e ronde in, het ging eigenlijk best lekker. En dat bleef het gaan, ik was halverwege de race en sloot bijna aan bij de nummer 10! Tot het ongeluk weer toesloeg. Het was natuurlijk ook wel te mooi om waar te zijn... Top 10 in zo'n sterk veld, in een jaar met zoveel pech...

In een fractie van een seconde, hoe het kon weet ik nog steeds niet, schoot mijn ketting weer vast tussen de cassette en de spaken. De ketting wilde ook niet zomaar los, dus ik begon al te mopperen... 'Hoe kon dit nu toch? We hadden gistermiddag het bereik van mijn derailleur nóg een stukje terug gezet, zodat de ketting écht niet over het grootste kransje kon!'

Uiteindelijk kon ik weer verder en beloofde mezelf voorzichtig te schakelen als ik het grootste kransje wilde gebruiken. Met maar 1 plekje verlies en dame nummer 13 nog lang niet in zicht stapte ik weer op en hervatte mijn race... Maar de flow was weg. Steeds meer moeite koste het om die steile klimmetjes over te komen. En steeds moeilijker werd het om me te concentreren op de afdalingen. Ik verloor terrein, ik wist het, ik zag het, maar ik kon er niets aan doen.

Bij het ingaan van de laatste ronde kwamen nummer 13 en 14 voorbij en lag ik dus op deze laatste plek... Ik hoorde de speaker al vrij snel omroepen dat Laura (Turpijn) Nederlands Kampioene geworden was, dus ik wist dat ik eigenlijk wel de laatste moest zijn geweest die nog een ronde mocht rijden. Gelaten reed ik de race uit, ik kon niet meer... Ik had mezelf helemaal leeg gereden en het beste wat er in zat was een 14e plek. Gezien het startveld was dit ook best goed, ik had immers gehoopt op top 15.

Toch kan ik niet 100% tevreden zijn... Oké, ik heb mijn doelstelling gehaald - top 15 - en ik weet ook dat ik daar blij mee mag zijn met mijn gebrek aan voorbereiding. Maar ik weet ook dat ik beter kan en dat wil ik ook. Ook de manier waarop ik gereden heb, kan duidelijk beter! Zo instorten in de laatste 1,5 ronde, dat is niets voor mij. Volgend jaar in Noorbeek... Dan sta ik er weer!

Mirre:
Ik had m'n best gedaan op de voorbereiding: ik had (hopelijk) de juiste trainingen gedaan, meerdere keren geoefend in Zoetermeer, rust genomen in de week voor de wedstrijd en veel koolhydraten gegeten. Mijn fiets was perfect afgesteld en mooi gepoetst. Een stevige warming-up zat erop. Ik was er klaar voor!

Mijn strategie was om hard te starten en de eerste tien minuten voluit te gaan om zoveel mogelijk dames uit mijn wiel te rijden. Daarna zou ik mijn best doen om een hoog tempo vol te houden. Met de hoop dat mijn uithoudingsvermogen gemiddeld net iets beter was dan dat van de rest…

De start ging niet goed. Samen met de andere DP-dames was ik op de tweede rij gestart. Het startschot klonk, ik sprintte weg. Maar niet harder dan de rest. Ik werd ingesloten tussen hen en de dranghekken aan de kant. Als een van de laatsten reed ik het hobbelige grasveld op. Ik moest alles op alles zetten om naar voren te komen. Dat lukte in het bosje dat volgde na de start. Hier haalde ik veel dames in en kwam in de kopgroep terecht. Pff, het kostte even flink wat inspanning, maar dit was een mooie positie.

Ai! Daar vielen er twee voor mij, ze gleden uit de bocht. Ik kon er gelukkig langs, sprintte snel verder en lag ineens al 3e! Wow! Sterker nog, nummer twee leek niet ineens zo hard te rijden. Zou ik daar ook nog langs kunnen? Ik besloot het te proberen. Vlak voor een steil klimmetje spurtte ik naar voren. Even doorbijten omhoog, proberen vaart te houden op de afdaling en de tweede klim vol gas weer op. Ik hoorde mensen roepen dat ik een gaatje had geslagen. Jippie!

Maar ik kon niet meer. Ik moest iets rustiger rijden, mijn benen brandden, ik leek wel te hyperventileren. Nummer twee kwam weer voorbij. Dat is niet erg, vertelde ik mezelf, nu lig ik derde, dat is ook geweldig. Volhouden nu!

Maar het ging niet. Terwijl het buiten loeiend heet was, kreeg ik het koud. Mijn huid werd kippenvel en ijskoude rillingen liepen over mijn rug. Alhoewel ik ook de volgende rondes echt voluit ging, kon ik niet voorkomen dat ik terug zakte. Ik werd 6e. Eén plaatsje verwijderd van mijn gehoopte top-5. In principe zou ik daar niet ontevreden mee moeten zijn. Eén plaatsje ernaast maar. Toch was ik teleurgesteld. De manier waarop ik hier was gekomen was onbevredigend. Ik was teruggezakt van een 2e naar een 6e plek. Dat was niet leuk.

Achteraf denk ik dat de eerste 10 minuten hard fietsen me zwaar vielen en dat mijn lichaam niet goed met de hitte om kon gaan. Al betwijfel ik of ik een betere klassering had kunnen behalen als ik het anders had aangepakt. Explosieve klimmetjes zoals in Zoetermeer zijn ondanks trainen nog steeds niet mijn sterkste punt en als ik niet hard gestart was, was ik misschien nooit naar voren gekomen. Zeker weten zal ik 't nooit. Maar wat ik wel weet, is dat ik veel heb geleerd en dat me dat zeker van pas zal komen bij volgende races.

Klara:
Daar was dan eindelijk de belangrijkste wedstrijd van het jaar: het NK. Daar moest ik mijn UCI puntjes zien te gaan halen zodat ik volgend jaar weer de vrijheid zou hebben om in een wereldbeker te starten. Hoewel ik al tijden wist wanneer ik in top vorm zou moeten zijn, was me dit niet gelukt. De laatste weken was ik wat vermoeid en de zin om te trainen was afgenomen. Het seizoen had natuurlijk al even geduurd. Daarnaast maakte ik in de dagen voor het NK op persoonlijk vlak nog een minder leuke verandering mee, waardoor ik eigenlijk geen grote verwachtingen meer had. Ik zou gaan rijden voor de afleiding en kon alleen maar hopen op een goede afloop.

Ik was blij met het gekozen rondje in Zoetermeer. Heerlijk dat je overal gewoon boven kon komen (in tegen stelling tot eerdere wedstrijden in Zoetermeer). Het was natuurlijk zwaar, maar ik zou mijn ritme er wel vinden.

Voor de start bleek al snel dat ik niet in opperste concentratie was. Ik viel toen ik een bochtje draaide op het asfalt (er lag een kabel!) en nog geen 10 minuten later rijd ik zo rechtdoor tegen een hek aan. Ik was al blauw en bebloed voor ik aan de wedstrijd moest beginnen. Concentratie Klara, concentratie! Gelukkig bleef het bij deze onhandigheid en zorgde mijn concentratie zelfs voor een superstart! Ik denk dat ik rond plaats 8 het gras opdraaide en dat zorgde voor veel voordeel. Ik hoefde geen energie te verspillen aan inhalen en kon gelijk mijn eigen tempo oppakken. Dit was geen rondje en geen temperatuur om jezelf gek te maken. Mijn tempo bleek hoog genoeg om een aardig gat achter me te laten ontstaan, alleen was het niet hoog genoeg om verder naar voren te rijden.

Het laatste rondje werd de zwaarste. Voor mijn doen had ik echt heel goed gedronken en "gegeten" onderweg, maar ik kon niet aan de kramp ontkomen. Een spier in ijn bovenbeen trok zich helemaal samen (auw!) toen ik nog even ging staan voor een klim. Snel zocht ik de veilige zittende houding weer op. Dit kon ik niet nog een keer doen, want dan zou ik de finish niet halen. Het laatste rondje heb ik dus voorichtig moeten rijden. Licht verzet en vooral geen explosiviteit (voor zover dat mogelijk was). Energie en motivatie had ik nog wel, dus ergens was het wel jammer dat ik nu niet nog even het allerlaatste beetje eruit kon gooien om misschien nog één plaatsje terug te veroveren.

Hoewel veel mensen wellicht ongelukkig worden van het cijfer 13, werd ik er dit keer heel blij van. Ik was gewoon 13e geworden op het NK. Dat had ik van te voren wel gehoopt, maar niet verwacht. Dit was echt een goed seizoen geweest. En nu is het tijd voor rust en ontspanning (en stiekem denk ik alweer aan het NK veldrijden).

Bas had helaas geen goede dag en moest de wedstrijd eerder beëindigen. Gelukkig heeft Coen wel een paar mooie foto's geschoten.

Geplaatst door: klara 7 reacties