Information about Dirty Pages in English
Nickname   Wachtwoord 
Special Test: Intense Socom: light-weight downhilling...

 06-06-2007   23:32

Cross-country rijders hadden het al langer door: lichter is sneller! Deze trend zet zich inmiddels ook door in de downhill wereld: luchtgeveerde 200 mm voorvorken, titanium veren en andere gewichtsbesparing waar mogelijk. Jeff Steber van Intense Cycles heeft de kunst van het weglaten op een hoger niveau in de downhill sport gebracht. Niet langer maakt gewicht niet meer uit, maar wordt lichter zelfs de nieuwe trend. Sterker dan nodig is overbodig, al helemaal voor gesponsorde wedstrijdrijders, die na een seizoen het frame weer inleveren!
Maar wat heeft de gemiddelde consument aan deze ontwikkeling? Hoeveel lichter kan het nog worden voordat race-frames niet meer voor consumentengebruik bedoelt zijn en fietsfabrikanten er geen garantie meer op durven geven?! Dirty Pages trok een Intense Socom uit het magazijn en ging rijden...


Special Operations Command

Socom is een US Military afkorting van Special Operations Command: de speciale militaire eenheden in de afzonderlijke divisies (Marine, Luchtmacht, Landmacht) te vergelijken met de commando's in Nederland. Het is niet verwonderlijk dat Intense juist deze pakkende naam gaf aan hun lichtgewicht downhill frame, wat een speciaal doel heeft: zo hard mogelijk een berg af! De Socom is feitelijk het eerste frame uit de FRO (For Racing Only) reeks die Intense nu door aan het voeren is in de rest van het gamma.



Het frame heeft een zogenaamde 'Works finish', ontstaan doordat de testrijders van Intense voortdurend modificaties aan de frames maakten en daardoor de frames niet gecoat werden. Het lijkt in eerste instantie wat goedkoop, maar Intense heeft de frames een oppervlakte behandeling gegeven, waarbij de finish als het ware veroudert naarmate het aluminium verder oxideert. Het resultaat is heel erg mooi!



De Socom is voorzien van een degelijke afmontage met bewezen kwaliteit. Zo zien we vooraan een Manitou Travis Single Intrinsic 203 vork, en wordt het Virtual Pivot Point-veersysteem voorzien van een Fox DHX 5.0 met een 450x3.25” spiraalveer. De cockpit is opgebouwd uit een Tange Seiki Tornado CB balhoofd, FSA FR 200 1.5" stuurpen en een FSA Gravity carbon riser. Het Gap crankstel, de FR270 zadelpen en het Gravity Chain Device komen eveneens van de firma FSA. De wielset bestaat uit Ringle Abbah naven en Sun Singletrack camouflage velgen met daar omheen de 2.5" Weirwolf banden van WTB. Remmen gebeurt met Hayes El Camino schijfremmen met 203 mm schijven en het schakelen door de vertrouwde Deore XT shifter en achterderailleur van Shimano. Dit alles resulteert in een totaalgewicht van 17,2 kilogram (zonder pedalen) en is voor een dergelijke, vrij standaard opgebouwde fiets, erg netjes te noemen. Nu nog uitvinden wat dit lage gewicht voor effect heeft op het rijgedrag...


Part 1: Chaudfontaine - Kat in, euh op het bakkie

Op een ietwat mistige zaterdagochtend rijden we met een witte Dodge Ram Van naar het zuiden van het land. Een mooie dag voor een test van de Socom, maar niet voordat we onze eigen 'Stig' hebben opgepikt. Dirty Pages' eigen tamme downhiller die berucht is om zijn katachtige gedrag op en naast de fiets...! Op het moment dat we de parkeerplaats bij de MacDonalds in Maastricht opdraaien, werd het direct duidelijk: onze testpiloot had er zin in. Vermomd in een Duitse stationwagen met schijnbaar winterbanden (herkenbaar aan de ontbrekende wieldoppen) zat hij al te wachten... het meest deed hij me denken aan Giel Beelen, maar die had rond dit tijdstip vast een of ander radioprogramma... Er werden een paar snelle blikken uitgewisseld samen met een bescheiden knikje: verder ging het de donkere Ardennen in. Na een uitgebreide toeristische rondrit door het centrum van Luik, bereikten we bovenop een heuvelrug en na een behoorlijk steile weg het eindpunt: een verlaten parkeerplaats, met slechts een mini-roadgap als hint, dat hier vaker gefiets werd...

De fietsen werden uitgeladen, de camera's in de rugzak gestopt, bodyprotectie aangetrokken en de bouten van de gloednieuwe Socom werden voor de zekerheid nog even gecheckt: all ready to go... Nog geen twintig seconden later stonden we al bovenaan een steile afdaling. Met een geleende XC fiets en een cameratas op je rug zo'n steile afdaling rijden, leek voorbestemd om glasscherven op te leveren... Voor onze testpiloot op de Socom echter geen enkel probleem!



Na een aantal runs op het DH parcours worden de eigenschappen van de Socom duidelijk. De achterbrug van het frame voelt op de parkeerplaats al direct stijver aan dan die van een Intense Uzzi VPX, maar lastig om aan te geven waarin het verschil moet zitten. Zoals alle Intense frames, is ook de Socom voorzien van een Virtual Pivot Point systeem, dat al direct bij de eerste pedaalslag een zeer direct gevoel geeft. Een gevoel dat je eigenlijk niet verwacht bij een fiets met zoveel veerweg. De Manitou Travis voelt zeer licht aan, danst over obstakels waardoor je het gevoel hebt dat er te weinig bodemcontact is en de controle minder is. Dit is ook deels te wijten aan de hoog bouwende voorkant van de fiets. De stuurpen is zo laag mogelijk gezet, maar de voorkant bleef naar ons idee gevoelsmatig te hoog. Wellicht was een 180 mm Travis in deze fiets beter tot zijn recht gekomen.

De Fox type DHX 5.0 bleek voor de 75 kilo zware testrijder net iets te stug. Gevoelsmatig zak je daardoor bij het op de fiets zitten minder ver in de 'sag' dan normaal. Na een drop heb je het gevoel dat je een 'kontenwipper' krijgt, hoewel de fiets toch aan de grond vastgenageld blijft. Met de Pro-pedal setting van de achterdemper volledig dicht, was er tijdens de afdalingen geen last van overmatige demping in de begin slag. Tijdens klimmen was het effect van de Pro-pedal wel duidelijk aanwezig en dit zal zeer zeker ook bij het accelereren tijdens de afdaling positief uitpakken. Katze: “Niets schokkend echter, ik wil er geen kilometers mee klimmen...!”

De WTB Weirwolf banden voelden wat nerveus aan op dit parcours. De te harde zijnoppen gaven je het gevoel telkens weg te schieten. De Hayes El Camino remmen voelden erg doseerbaar aan en hebben voldoende capaciteit om de Socom onder controle te houden.


Part 2: Willingen



Terwijl half Nederland zich voorbereidt op het vieren van Konninginnedag en een deel van de Nederlandse MTB community nog bekaf is de van eerste 4X wedstrijd in Groningen, zit ik ditmaal in een groene Dodge Ram Van, die naar het oosten rijdt, Willingen om precies te zijn. De Socom uitlaten op de grootste man-made World Cup downhill track, met de hoop dat de stormschade eerder dit jaar niet al teveel van invloed zou zijn op de berijdbaarheid van het parcours.
Dat blijkt enorm mee te vallen, net als het weer wat ons erg goed gezind is! De knop gaat om en nog wat onzeker beginnen de eerste meters over het DH parcours. Vanaf de zijlijnen lijken de jumps en drops niet zo groot, maar als je erop af rijdt, valt het vies tegen. Hoe zou de Socom zich hieronder houden? Op wat kleine drops en sprongetjes wordt de eerste airtime gemaakt en blijkt dat de fiets stabiel in de lucht hangt... Tijd voor wat groters en dus meer airtime. Na de eerste keer met de billen dichtgeknepen de sprong gewaagd te hebben, komt het gevoel snel terug en stijgt het vertrouwen in de Socom zienderogen! De fiets voelt inderdaad licht aan, niet als een downhill fiets, maar meer als een lichte freerider... maar dan met veel meer veerweg! De vering slikt echt alles. De Manitou Travis singlecrown vork, eet elke oneffenheid alsof het niks is, nergens heb je daarbij de indruk dat de vork minder sterk of minder stijf is dan een dubbelkroons model. De grotere bewegingsvrijheid is echt een grote plus, je hebt met de Socom het gevoel op een lichte freerider te rijden met de voordelen van een downhill fiets (sterk en veel veerweg). De achterdemper laat de fiets aan de grond plakken. Ook voor mijzelf was de veer wellicht net te stug, maar echt nadeel heb ik er niet van ondervonden. Op een wortelsectie danst de fiets van wortel naar wortel en lijkt alleen de toppen net aan te raken. 'In control - out of control' is de juiste betiteling voor het gedrag van de Socom. Nergens geeft ie je het idee dat je hem kwijt bent, terwijl het er misschien wel zo uitziet.
Willingen is niet direct een van de meest ruwe parcoursen, maar juist hier komt de Socom erg tot zijn recht!



For Racing Only?

De Intense Socom is een pure racemachine, met hardrijders als doelgroep. De gemiddelde zondagsrijder die niet al te ruw met zijn fiets omgaat, zal ook het nodige plezier aan deze fiets beleven, maar lompe rijders die hard voor hun materiaal zijn, kunnen beter verder kijken. Aan de singlecrown vork raak je snel gewend, je hebt nu meer vrijheid, maar kijk uit voor luiheid en later sturen. Je kunt nu weliswaar agressiever en scherper sturen, maar je moet nu beter uitkijken voor uitbreken of vastbijten van het voorwiel.

Door het lagere gewicht en de betere wendbaarheid, is de Socom haast de optimale kruising tussen een freerider en een downhill race fiets. Door zijn lichte gewicht in combinatie met het VPP systeem klimt hij namelijk best aardig, niet dat je er 5 kilometer bergop mee wilt rijden, maar enigzins bergop is geen probleem! Nadeel is dan wel dat de zadelpen niet zo heel veel verschuivingsruimte heeft en je daardoor niet op volledige hoogte kunt komen. De kabelgeleiding is voorzien van fragiele ‘clips’. Deze laten echter vrij gemakkelijk los. Tie-wraps zouden hier beter op hun plaats zijn. Schuurplekken door de kabels is iets waar Intense al langer problemen mee heeft, ze hebben het bij de Socom zo goed mogelijk opgelost door de kabelloop goed te bekijken. Liever zien we helemaal geen contactpunten met het frame, maar een sticker doet hier wonderen.

Om te beoordelen of deze Socom beter is dan zijn concurrenten op DH race vlak (Intense M3, Turner DHR, Iron Horse Sunday, Yeti 303) is moeilijk in te schatten. Wel is er heel sterk de indruk dat het niet heel veel lichter zal worden op downhill gebied, tenzij Sunn komend jaar hun trukendoos opentrekt. Deze Intense opent een nieuwe dimensie voor rijders die controle gewend zijn. Hij danst over de obstakels met het gevoel te vliegen. De controle over de fiets moet opnieuw aangeleerd worden en is daarmee ook direct uitdagend. Het is een race downhill fiets voor ver gevorderde rijders!




Tekst: Coen de Jongh
Foto's: Coen de Jongh, Jeroen van den Brand

www.intensecycles.com
www.bikeright.nl

Met dank aan: Katze

Geplaatst door:  Steelboy   23 reacties

© 1999-2008 Dirty Pages · Privacybeleid · Gebruiksvoorwaarden · Adverteren · Contact