Information about Dirty Pages in English
Nickname   Wachtwoord 

  [special] Monique's alternatieve vakantie ZoekenZoeken

Plaats reactie    Dirty Pages forum index -> Nieuwsberichten reacties
Auteur Bericht
DeKerfs



Geregistreerd op: 29-10-2001
Berichten: 7014

BerichtGeplaatst: Vr Nov 06, 2009 2:46 pm    Onderwerp: [special] Monique's alternatieve vakantie Reageer met quote

Het voorbije cross country wedstrijdseizoen hebben we vaak vanaf de zijlijn de prestaties van Monique Zeldenrust kunnen aanschouwen. In haar nog relatief korte carrière als eliterenster heeft ze inmiddels al een paar mooie overwinningen op haar naam weten te zetten. Toen het wedstrijdseizoen ten einde liep, was het voor Monique tijd om eens op vakantie te gaan. Ook dan blijkt afstand doen van de fiets nog niet zo evident en ze reed in haar 'vakantie' – net als die andere Nederlandse vedette, Bart Brentjens – de Crocodile Trophy in Australië. Speciaal voor Dirty Pages schreef ze haar belevenissen van dag tot dag op om ze met ons allen te delen.

Crocodile Trophy 2009

Begin juni vroeg mijn vader of het me wat leek om met hem de Crocodile Trophy in Australië te gaan rijden. Dit schijnt de zwaarste, langste en warmste marathon ter wereld te zijn. Ik had er wel eens van gehoord, maar me er nog nooit echt in verdiept. Ik keek eens op de site en het zag er wel gaaf uit! Het leek me een uitdaging om dat eens te doen, maar zou ik er aan het einde van het seizoen ook nog zin en kracht voor hebben? Ik kon me er niet echt goed op voorbereiden, omdat ik tot en met eind september cross country wedstrijden op de kalender had staan. Daar passen doordeweeks nou niet bepaald veel duurtrainingen in. Van de andere kant: hoe langer je er over nadenkt hoe eerder je beslist zoiets toch niet te doen. Ik besloot het avontuur aan te gaan en maar te zien hoe het zou gaan. Ik ging er dan ook relaxed naar toe en zag het meer als vakantie en een avontuur dan echt als wedstrijd.

Dinsdag 13 oktober was het dan zover. We vertrokken naar Australië voor de Crocodile Trophy, die plaats vond van 20 tot en met 29 oktober. We maakten een tussenstop van 16 uur in Hong Kong. Op zich wel leuk, zo konden we gelijk de stad even bekijken. Echt ongelofelijk hoe die mensen daar leven. Het lijkt wel of ze er een sport van gemaakt hebben om zoveel mogelijk mensen op een vierkante meter te stoppen. Je krijgt trouwens ook niet echt het idee dat het gezond is om er rond te lopen. De meeste Chinezen lopen met mondkapjes op en er hangt echt een vieze, smoggy lucht. Toch leuk even een indruk van de stad gekregen te hebben, maar zou er voor geen goud willen wonen! ’s Avonds zetten we de reis weer voort en de volgende ochtend landden we in Cairns, de plaats waar over enkele dagen de Crocodile Trophy begint. We haalden onze fietstassen op en liepen naar de douane. Daar moesten we de fietstassen open maken om te kijken of ze wel schoon genoeg waren. De fietsen hadden enkele dagen ervoor nog in de modder op het NK marathon gereden, maar waren naar mijn mening toch echt wel schoon. Dat vonden ze dat daar niet, zo vonden ze onder andere nog wat zand in het gaatje onder de voorvork. En omdat ze willen voorkomen dat er bijvoorbeeld zaadjes uit geheel andere windstreken ergens in Australië terecht komen werd de fiets onder de douche gehouden totdat er echt geen korreltje meer te vinden was. Ook mijn fietsschoenen moesten er aan geloven. Er zaten nog een paar korrels zand onder het schoenplaatje en die werden er met een soort vork onder weggekrabd. Nou dachten we alles wel gehad te hebben, maar blijkbaar was het ook nog nodig onze fietstassen uit te zuigen. Ik had ondertussen meer het idee dat ik in Bananasplit beland was.... Een uur later konden we dan toch verder richting ons hotel in Cairns.

De daaropvolgende dagen fietsen we elke dag 2 uurtjes om te wennen aan de hoge temperatuur. De rest van de dag gebruiken we om lekker te relaxen. Er komen steeds meer deelnemers in Cairns aan en zo leren we alvast wat mensen kennen. Zo horen we ook over een Australische dame, Abby McLennan, die haar zinnen heeft gezet op de eindzege. Zo was ze een jaar geleden al halve dagen gaan werken, had ze bijna alle etappes al verkend en had ze twee mannen mee die haar uit de wind gingen houden. Ze ziet mij als haar grootste rivaal en dat is dan ook “het verhaal” dat in Cairns de ronde doet. Ik ben er niet zo mee bezig en laat alles gewoon op me af komen, we zullen wel zien. De finish halen en genieten van de omgeving, dat is mijn doel!

Etappe 1: Cairns – Lake Tinaroo 98 km/2500 hm - de eerste boemerang
De eerste 10 kilometer zijn geneutraliseerd. Daarna krijgen we het officiële startschot. Het eerste gedeelte van het parcours bestaat uit een glooiende klim. Ik voel me goed en rijd met een groepje mannen mee. Zo weet ik gelijk een gaatje te slaan op de rest van m’n concurrenten. Na ongeveer 40 minuten rijden we het regenwoud in en krijgen we echt steile beklimmingen tot wel 30% voor onze kiezen. Het gaat me goed af en ik kom als één van de eersten boven. Ik vind een nieuw groepje en rijd met hun samen verder. Aan het eind van de rit volgt nog een klim van ongeveer een uur. Ondertussen heb ik flink last gekregen van brandende voeten en begint ook mijn maag op te spelen. Ik voel het kaarsje langzaam uit gaan en kom voor mijn gevoel niet meer vooruit. Ik moet m’n groepje laten gaan en rijd alleen verder. Ik tel de kilometers af en kijk af en toe achterom of ik al andere dames zie rijden. Gelukkig nog niemand te zien. Na dik 5 uur kom ik als eerste over de finish! Ik ben blij, vooral omdat ik er ben!! Volgende dag toch maar iets rustiger starten? De nummer 2 komt pas bijna 22 minuten later over de finish. Zou het dan toch mogelijk zijn de Crocodile Trophy te winnen? Ik was hier niet met dit doel naar toe gekomen, maar het zou wel gaaf zijn! We zullen wel zien, er zijn immers nog 9 dagen te gaan. Ondertussen zijn de tentjes al opgebouwd. Ik zoek een mooi plekje op en ga douchen. Niks geen heerlijke warme douche, maar een klein straaltje ijskoud water!!! Daarna de fiets klaar maken en bidons omspoelen voor de volgende dag. ’s Avonds krijgen we pasta met salade en mag ik m’n eerste boemerang (de trofee van een etappe overwinning) en de leiderstrui in ontvangst nemen.



Etappe 2: Lake Tinaroo – Granite Gorge 71 km/1250 hm - en de tweede boemerang
We worden rond een uur of 5 gewekt door een koor van mooie vogelgeluiden. Geroosterde boterhammen met scrambled eggs, honing, jam en Nutella staan al voor ons uitgestald. Vandaag staat er niet zo’n lange etappe op het programma en we krijgen pas om 9 uur het startschot. De eerste kilometers rijden we gezamelijk om de spieren wat los te rijden. Als we aan de eerste klim beginnen breekt het peloton en rijdt iedereen zijn eigen tempo. Ik weet weer een gaatje te slaan en vind aansluiting bij twee andere mannen. Even later staat de organisatie in een bocht en zegt ons te stoppen. Ik reageer een beetje verbaasd en zie een groep voor me staan. Daarbij staat ook Bart Brentjens. Oke, geen paniek. Blijkbaar kunnen we echt niet door. Er blijkt een boom op het parcours te liggen en die moet eerst met een motorzaag verwijderd worden, anders kunnen de auto’s niet op tijd bij de depots komen. Onze tijden worden opgeschreven en ook in die volgorde starten we weer. Wel zo eerlijk, zo staat ook iedereen even lang te wachten. Een half uur later kunnen we onze weg weer vervolgen en zo kom ik na dik 3 uur als eerste dame over de finish met zo’n 11 minuten voorsprong. Mijn tweede boemerang is binnen! Ik ben tevreden, heb rustig kunnen rijden en was redelijk hersteld van de voorgaande dag.

Etappe 3: Granite Gorge – Irvinebank 131 km/1250 hm - avontuur; redefined
Vandaag een wat langere etappe. Het eerste gedeelte is vooral vlak. Het zou mooi zijn als ik snel kan starten om zo snel mogelijk uit het zicht van de andere dames te zijn. Het tempo ligt hoog, maar ik kan volgen en al snel rij ik weg bij de andere dames. Maar dan slaat na 15 kilometer het noodlot toe, lek! En niet een klein gaatje, maar een beste beschadiging aan de wand van de buitenband. Waarschijnlijk veroorzaakt door een scherpe steen. Ondertussen is het hele peloton al gepasseerd en stopt mijn vader om me te helpen. Ik weet de band met een stuk canvas en tape te maken en vervolg m’n weg weer.



Een paar kilometer verder zien we iemand op de grond liggen. Het blijkt de Nederlander Willem Hopstaken te zijn en het ziet er niet goed uit! Mijn vader zegt dat het beter is door te rijden, hij blijft met een aantal achterblijvers bij Willem. In m’n eentje rijd ik door en kom nog wat lotgenoten tegen, die ook een lekke band gehad hebben. We rijden met z’n drieën verder. Op een gegeven moment komt een hele groep ons weer tegemoet gereden, met de mededeling dat we niet op het juiste pad zitten. Zo kom ik dus weer in een grote groep te rijden met de dame die tweede staat in het klassement. We rijden terug en zien dan de organisatie staan die ons de goede kant op wijst. We rijden gezamenlijk verder en ik ben blij dat het tijdsverlies met de lekke band zo weer gecompenseerd is! Ongeveer halverwege de koers worden we weer tegengehouden door de organisatie. Wat nu weer? Bosbranden! Door de harde wind breiden de bosbranden zich snel uit en verbiedt de brandweer ons verder te rijden. De kopgroep van 11 rijders met onder andere Bart Brentjens blijkt zelfs vermist. Die schijnen dus ook de afslag gemist te hebben en niet omgekeerd te zijn. Ze worden met helikopters gezocht en wij worden naar een boerderij gebracht, waar we afwachten wat plan B is, zover dat er is. Ik krijg steeds meer de indruk dat er geen plan B is, maar na een uur verkassen we geneutraliseerd naar een volgend punt, zo’n 20 kilometer verder op. Ik vind het ondertussen wel spannend worden met al die rook in de verte en loeiende sirenes overal. Daar aangekomen krijgen we te horen dat de kopgroep veilig ergens het bos is uitgekomen en via een andere weg naar het volgende kamp rijdt. Een uur later wordt besloten de etappe stil te leggen. We rijden de laatste 55 kilometer als toertocht uit. Ik geniet van de mooie omgeving. We rijden tussen kuddes koeien door en af en toe ligt er een kadaver tussen dat je uit de verte al ruikt. Erg apart, maar wel echt natuur! Na bijna 7 uur op de fiets gezeten te hebben, komen we dan aan op het volgende kamp. Dan wordt het opschieten, met zo´n 1,5 uur is het namelijk al weer donker. Douchen, aah weer koud water! Kleren wassen, bidons schoonmaken, banden wisselen, fiets schoonmaken en dan eten!! Ik vond het een leuke dag en geef het avontuurgevoel dan ook een 10! Nadeel is wel dat er morgen een echt lange dag op het programma staat en de hersteltijd wel erg kort wordt zo.



Etappe 4: Irvinebank – Chillagoe 157 km/1700 hm - blaren
Vandaag de eerste echte lange etappe. Het eerste gedeelte begint gelijk met een klim. Vanaf het begin rijdt iedereen dan ook een eigen tempo. Ik rijd rustig omhoog, mijn benen doen toch wel zeer! Ik denk na een half uur het gat al geslagen te hebben, maar zie dan ineens Lisa Pleyer bij mij in de groep rijden. Het volgende stuk is vooral glooiend met een aantal lastigere afdalingen met losse keien. Ik zet een tempoversnelling in en weet met een Deense jongen weg te rijden uit de groep. Hij kan niet overnemen en ik vraag me ondertussen af of ik niet beter kan wachten op de achterliggende groep om zo krachten te sparen. Ik ga wat langzamer rijden, maar zie in de verste verte niemand. Ik besluit dan gewoon op eigen tempo door te rijden en wel te zien of ze me achterop rijden. Op een gegeven moment komen er lastige stukken met mul zand en moet de Deen lossen. Met nog 60 kilometer te gaan besluit ik toch maar alleen door te rijden. Even later zie ik in de verte weer iemand rijden. Ik sluit aan en samen leggen we de laatste 2 uur af. Ondertussen heb ik weer echt last van brandende voeten gekregen en heb ik moeite het tempo er in te houden. Het is een lange rechte weg, waar weinig te beleven valt. Na dik 6 uur bereiken we dan toch de finish en is mijn 3e etappezege een feit! Ik besef me dat het de komende dagen zwaar zullen worden. Mijn lichaam begint vermoeid te raken en de zwaarste etappes moeten nog komen. Vanaf nu zal het ook warmer gaan worden, we rijden meer de binnenlanden in en daar kan de temperatuur wel oplopen tot dik 50 graden. Vandaag was het dik 40 graden en ik maak me zorgen over m’n voeten. Ze doen zeer en er komen een soort blaren op de bal van mijn voet. Het aangename is dat we 2 nachten op dit park in Chillagoe blijven en een simpel chaletje kunnen huren. Dit is wel even prettig! Een normaal bed en verlichting zodat je, ook na 7 uur ’s avonds je spullen weer kunt vinden! De douches zijn dit keer ook lekker warm!

Etappe 5: Chillagoe – Chillagoe 100 km/1000 hm - even op en neer
Na een heerlijke nachtrust gehad te hebben worden we al vrij vroeg wakker. Om vijf uur is het licht en beginnen de vogels weer te zingen. Dit keer een etappe van 100 kilometer. 50 heen en dezelfde 50 weer terug! Ik rijd 15 kilometer met de kopgroep mee en merk dan dat dat teveel van het goede was. Ik sta compleet geparkeerd! Lisa komt met een groepje terug en samen rijden we verder. De weg is niet bijzonder, glooiend en weinig te zien. De temperatuur ligt rond de 50 graden en ik heb problemen met m’n voeten. Die brandden en steken. Na ongeveer 75 kilometer rijd ik toch weg bij Lisa en zo kan ik na bijna 4 uur toch m’n 4e boemerang ophalen! Ik had me toch behoorlijk verkeken op deze etappe. Het lijkt een makkie, even op en neer.... maar het is toch nog een behoorlijk eind. Zeker als je te hard van start gaat in deze hitte kan je jezelf behoorlijk tegen komen. Ik besluit dan ook de volgende dagen rustiger aan te doen. En nu echt! Het doel was toch uiteindelijk finishen en dat leek me nu ineens nogal een zware opgave! Na al m’n spullen weer gereed te hebben gemaakt voor de volgende dag was het tijd om lekker te zwemmen en te relaxen. Ook vonden we een klein campingwinkeltje en daar kocht ik een heerlijk ijsje en zoute chips. Hmmmm... Daar was ik wel aan toe, na dagen alleen maar fruit, brood en pasta!



Etappe 6: Chillagoe – MT. Mulgrave 137 km/1100 hm - Verlofdag
Vandaag weer een wat langere etappe. Na een goede nachtrust merk ik toch dat m’n lichaam protesteert. Ik voel me moe en besluit rustig aan te doen. Ik heb ondertussen een voorsprong van bijna een uur op de tweede dame in het klassement, dus ik kan het me veroorloven een dagje “verlof” op te nemen. Het eerste gedeelte is vooral vlak. De Australische Abby McLennan valt met haar 2 mannelijke teamgenoten direct aan. Het tempo gaat flink omhoog. Ik laat ze rijden en kom met Lisa in een daarop volgend groepje te rijden. Dit tempo bevalt me en ik heb ondertussen tijd om van de omgeving te genieten. Op het moment dat het technisch lastiger word rijd ik, samen met een andere jongen, weg van Lisa en de rest van de groep. Hij krijgt vleugels en het tempo ligt me te hoog. Vandaag had ik immers een “verlofdag” opgenomen en zou ik van de natuur gaan genieten. Ik rij alleen verder en al snel kom ik een mannelijke collega van Abby tegen met een lekke band, niet veel later mannelijke collega nummer 2, ook lek. Ik rij door en ongeveer 30 kilometer voor de finish zie ik Abby rijden. Samen rijden we verder en ik gun haar de ritzege. Ik word tweede en verlies geen tijd in het klassement. Ik heb een geweldige dag gehad en heerlijk van de omgeving kunnen genieten. Op het kamp is dit keer weinig luxe, zelfs geen WC! ´s Avonds bij het diner komt er zelfs nog een wild paard aangelopen die blijkbaar ook wel trek heeft gekregen.

Etappe 7: MT. Mulgrave – Laura 151 km/1100 hm - beginnen en afmaken
Ondanks dat ik het gister rustig aangedaan heb, voel ik me verre van fit. Ik besluit bij de andere twee dames te blijven. Ik krijg mijn hartslag met moeite in de D1 hartslagzone. Toch kan ik regelmatig de kop over nemen. Het waait hard en ik leg me er bij neer dat het niet harder gaat dan dat het gaat. Het tempo ligt niet erg hoog, maar zolang ik bij de andere dames rijd maak ik me er niet druk over. De laatste 20 kilometer zijn zeer slecht wegdek. Zogenaamde corrugations, een soort wasbord met bultjes van zo´n 10 centimeter, zorgen ervoor dat de laatste loodjes het zwaarst zijn. Zo´n 10 kilometer voor het eind merk ik dat de Australische met haar team de sprint aan het voorbereiden is. Omdat ik zeker van de dames het meest op kop gereden heb, vind ik dat ik de ritzege verdiend heb. Ik blijf natuurlijk geen cadeautjes weggeven hè! Ik spring 2 kilometer voor het eind met een Deen mee, maar het tempo ligt te hoog. Ik moet lossen en Abby komt terug. We komen in het mulle zand te rijden en zij vallen aan. Ik heb het zwaar, maar weet ze voorbij te rijden. Ik denk dat we er bijna zijn, maar dan zie ik het bord van de laatste kilometer. Mijn benen lopen helemaal vol en ik vraag me af waar ik mee bezig ben. Nu ik eraan begonnen ben wil ik het afmaken ook. Ik rijd zo hard als ik kan en sla een gaatje. Mijn hele lichaam protesteert en het is echt afzien. Ik kijk achterom en zie de Australische jongen met Abby in zijn wiel in de achtervolging. Ondertussen zie ik de finishboog in zicht komen en weet ze voor te blijven. Hoe relaxed het gisteren ging, hoe zwaar ik het nu had! Ik was blij met de zege, maar maakte me toch wel zorgen over het vervolg. Nog 2 zware dagen te gaan en zo’n eindsprint hakt er toch wel in!!



Etappe 8: Laura – Cooktown 142 km/1150 hm - Schudden
Vandaag een zware etappe. De eerste 85 kilometer schijnen zeer slecht wegdek te hebben, heel veel corrugations! En daar hadden ze geen woord over gelogen! Ik besloot weer bij de dames te blijven. Het was verschrikkelijk, een paar uur lang helemaal door elkaar geschud, niks te zien. Gewoon een lange rechte weg met dezelfde bomen en heel veel hobbels!! De laatste 55 kilometer zijn weer beter te doen en rijd ik met Lisa naar de finish. De laatste 1,5 kilometer bestaat nog uit een klim met steile stukken tot wel 30%. Ik vind het wel prima zo en rijd in het wiel van Lisa naar de finish. Ik word tweede en verlies geen tijd in het klassement. Ik ben blij, eindelijk de finish! We worden beloond met een mooi uitzicht over de zee!´s Middags laat ik me masseren, daar was ik wel aan toe! Mijn hele lichaam doet zeer van al dat gestuiter! Het afdalen naar de camping doet zeer. Mijn polsen kan ik amper bewegen en ik heb blaren op m’n handen staan. Het is een kwestie van volhouden, nog maar 1 echte wedstrijddag te gaan!!! De 10e etappe is namelijk geheel geneutraliseerd en krijgt iedereen dezelfde tijd.

Etappe 9: Cooktown – Ayton 124 km/1900 hm - Echt mountainbiken!
Een etappe met weer aardig wat hoogtemeters. De eerste 30 kilometer gaan glooiend over het asfalt. Lisa voelt zich blijkbaar goed en legt het tempo hoog. Ik heb het erg zwaar en vraag me af waar ze mee bezig is. Na 70 kilometer schijnen er namelijk behoorlijke steile en lange beklimmingen in te zitten. Ik ben bang mezelf op te blazen, maar wil haar ook niet laten rijden. Ik weet bij te blijven en na 30 kilometer rijden we het gravelpad op. We zitten nog met drie dames bij elkaar en het tempo zakt, pfff.... gelukkig! Nu is er tijd om wat te kletsen en om ons heen te kijken. Na 70 kilometer begint het echte klimgedeelte en besluit ik weg te rijden. Dat lukt en in no-time heb ik een leuke voorsprong bij elkaar gereden. Ik geniet, dit is echt mountainbiken! Mooie beklimmingen en leuke afdalingen. Uiteindelijk kom ik na 5 uur als eerste dame binnen met ruim 13 minuten voorsprong! Ik ben tevreden! Morgen alleen nog een geneutraliseerde etappe van 49 kilometer en dan zit het erop! 's Middags ga ik nog met een aantal Belgen, die ik daar heb ontmoet, er met de jeep op uit. De laatste 40 kilometer van het parcours doen we nog een keer over. Erg leuk, met de jeep door het water en de smalle afdalingen vol met gaten. Met de fiets een stuk makkelijker! Na 2 uur komen we weer op het kamp aan en kunnen we gelijk aanschuiven. De druk is er bij iedereen vanaf en het wordt een gezellige avond!



Etappe 10 Ayton – Cape Tribulation 49 km/700 hm - De eindzege, een leuke bonus!
De laatste etappe! Gezamenlijk rijden we de eerste 10 kilometer rustig over de weg. Dan volgen een aantal steile beklimmingen en word het toch meer ieder voor zich. Ik wacht even op m´n vader en rijd met hem een stuk verder. Het is wat glooiend en we rijden weer door het regenwoud. Erg mooi, aparte vogelgeluiden wisselen elkaar af. Af en toe zien we al een stuk van de zee. Er volgt een langere afdaling en in één keer volgen 2 haakse bochten achter elkaar. Ik rijd achter m´n vader en zie dat hij de controle verliest. Hij komt ten val en bezeert zijn heup. Gelukkig kan hij nog een beetje fietsen en weet zo ook de verzorging 10 kilometer voor de finish te halen. Die laatste kilometers leggen we weer gezamenlijk af en rijden zo na 3 uur het strand van Cape Tribulation op. We nemen een lekkere duik in de zee en beseffen dat het er nu echt op zit! Blij dat het erop zit en toch ook zeker met mijn eindzege! Die pak ik er als bonus toch maar mooi even bij! De laatste nacht slapen we allemaal in huisjes op een vakantiepark. `s Avonds hebben we nog een gala-avond en worden de Crocodile´s uitgereikt aan iedereen die de finish heeft gehaald. Er staat een heerlijk buffet voor ons klaar en we drinken een flesje wijn op ons mooie avontuur!



Toch nog vakantie
De volgende dag worden we in busjes terug gebracht naar Cairns, waar we nog 2 nachten zullen verblijven. Mijn vader schijnt een spier in zijn lies verrekt te hebben en lopen gaat lastig. We weten een set krukken te regelen wat het lopen wat makkelijker maakt. Wat een geluk bij een ongeluk dat dit op de laatste dag gebeurd is. Anders was uitrijden niet gelukt!

De volgende dag gaan we nog met een boot naar het Great Barrier Reef. Daar zien we ook weer veel deelnemers van de Crocodile Trophy. Na 40 kilometer varen komen we bij het Reef aan en krijgt iedereen de gelegenheid te snorkelen. Erg mooi om het onderwater leven te zien en heb dan ook het op en top vakantiegevoel! Het wordt een gezellige dag en ´s avonds gaan we nog even naar de afterparty om afscheid te nemen van iedereen.

De volgende dag vertrekken we weer vroeg met het vliegtuig en zit ons avontuur erop!! Nu eerst even een paar weekjes welverdiende rust!

Tekst: Monique Zeldenrust
Foto's: John Flynn - Crocodile Trophy 2009


Laatst aangepast door DeKerfs op Vr Nov 06, 2009 3:31 pm, in totaal 2 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur e-mail AIM naam Bekijk de bikes van deze gebruiker
mateis



Geregistreerd op: 7-8-2001
Berichten: 1354
Woonplaats: Den Haag

BerichtGeplaatst: Vr Nov 06, 2009 3:07 pm    Onderwerp: Reageer met quote

Nice... Mooi verslag van een prachtige prestatie!

De dialectiek van de bandenkeuze: 1. beginnen met FF Cowboy , 2. die verrot rijden, blijkt te kwetsbaar Surrender , 3. RR pakken Hippy .
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur e-mail Bekijk de bikes van deze gebruiker
Gary'sGirl



Geregistreerd op: 15-12-2005
Berichten: 338

BerichtGeplaatst: Vr Nov 06, 2009 3:43 pm    Onderwerp: Reageer met quote

mateis schreef:
De dialectiek van de bandenkeuze: 1. beginnen met FF Cowboy , 2. die verrot rijden, blijkt te kwetsbaar Surrender , 3. RR pakken Hippy .

Daarmee liep ze volgens mij 1 dag voor op Bart... Wink

Klasse prestatie Monique! En leuk opgeschreven! Geniet nu maar even van je welverdiende rust na deze 'vakantie'! Wink
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage Bekijk de bikes van deze gebruiker
wictor



Geregistreerd op: 18-6-2004
Berichten: 1066
Woonplaats: langs de Rijn....

BerichtGeplaatst: Vr Nov 06, 2009 7:42 pm    Onderwerp: Reageer met quote

Punk Worship

Wat een prachtig verhaal! Ik zap tijdens de lunch vaak door Cyclingnews.com en zag ineens een bekend gezicht op de foto..... de rest van de week iedere ochtend even gekeken hoe groot de voorsprong was. Wow!
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de bikes van deze gebruiker
willem12



Geregistreerd op: 28-5-2004
Berichten: 2071
Woonplaats: Hoogland

BerichtGeplaatst: Vr Nov 06, 2009 10:13 pm    Onderwerp: Reageer met quote

Goed verhaal en nog betere prestatie. Wel sneu voor die Australische, die Monique vervolgens de hemel inprijst op cyclingnews omdat Monique haar een etappe laat winnen....het is net de Tour Smile
_________________
Imaginewillem op Tumblr
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de bikes van deze gebruiker
JeroenK



Geregistreerd op: 27-3-2006
Berichten: 554

BerichtGeplaatst: Vr Nov 06, 2009 10:21 pm    Onderwerp: Reageer met quote

Ik heb het ook gevolgd op CN.com. Mooie wedstrijd en mooie prestatie van Monique! Hoogtepunt vond ik de kopgroep hopeloos verdwaald in de enorme outback Laughing. De strijd tussen heren 1 en 2 was erg spannend en tussen dames 2 en 3 ook.

Maarre... Monique, heb je al een DP login? Arms wide open
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de bikes van deze gebruiker
Mirre



Geregistreerd op: 1-12-2007
Berichten: 201

BerichtGeplaatst: Vr Nov 06, 2009 11:52 pm    Onderwerp: Reageer met quote

Wat een supertocht! Leuk om te lezen. En wat grappig dat je gewoon die Australische bent voorgebleven die zich zo goed had voorbereid. Gefeliciteerd met je overwinning!
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de bikes van deze gebruiker
amigo



Geregistreerd op: 19-8-2001
Berichten: 982

BerichtGeplaatst: Wo Nov 11, 2009 7:16 am    Onderwerp: Reageer met quote

mooi verhaal
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur e-mail Bekijk de bikes van deze gebruiker
DeKerfs



Geregistreerd op: 29-10-2001
Berichten: 7014

BerichtGeplaatst: Zo Nov 22, 2009 6:01 pm    Onderwerp: Reageer met quote

Sporza zond vandaag een 20 minuten durende special uit, online ook te bekijken:

http://www.sporza.be/cm/sporza/videozone/MG_sportnieuws/MG_wielrennen/1.639161

Helaas weinig aandacht voor 'onze eigen Monique'.

Nietemin prachtige beelden.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur e-mail AIM naam Bekijk de bikes van deze gebruiker
THES



Geregistreerd op: 28-7-2005
Berichten: 87

BerichtGeplaatst: Wo Dec 16, 2009 9:35 pm    Onderwerp: Reageer met quote

Mooi verslag en super prestatie.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur e-mail Bekijk de bikes van deze gebruiker
Berichten van afgelopen:   
Plaats reactie    Dirty Pages forum index -> Nieuwsberichten reacties
Pagina 1 van 1

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Forum powered by phpBB © 2000-2007 phpBB Group
© 1999-2008 Dirty Pages · Privacybeleid · Gebruiksvoorwaarden · Adverteren · Contact